زمانی كه عسل با رطوبت بدن تماس پیدا می كند، آنزیم گلوكز اكسیداز كه توسط زنبورها در عسل ایجاد شده است به آرامی آزاد می شود و پراكسید ئیدروژن ضد عفونی كننده به میزان زیادی آزاد می شود و می تواند در حدی كه به خود بافت آسیب نرساند، باكتریها را نابود كند. در ادامه با جذب مایعات و مواد مقوی به منطقه آسیب دیده باعث رشد سلولی و جلوگیری از خشك شدن زخم می شود.

فعالیت استمیك عسل باعث حضور یك لایه از مایع بین بافتها و بانداژ می شود و باعث می شود در هنگام نیاز بدون درد جابه جا  شود و سلولهای جدید پاره نشود. به همین جهت در برخی بیمارستانهای دنیا برای درمان زخم بستراز تركیبات آن استفاده می شود.

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 5 مهر 1389    | توسط: مدیریت عسل طبیعی کوهستان    | طبقه بندی:    | نظرات()